Leefbaarheid in een kleine kern
De leefbaarheid in kleine kernen waaronder Megen staat al decennialang onder druk. Dat wordt vooral gevoeld op het moment dat er winkels en voorzieningen verdwijnen. Deze ontwikkelingen zijn niet alleen het gevolg van economische trends (zoals het sluiten van een slagerij of de buurtsuper), maar is ook het gevolg van beleid van overheid, non-profitinstellingen of nutsbedrijven (zoals het postkantoor). Ontwikkelingen die onomkeerbaar zijn, maar wel de bewoners of kwetsbare groepen daaronder, in problemen brengen.

Gelukkig is er de laatste jaren veel meer aandacht voor deze problematiek, niet in de laatste plaats door beleidsvorming in de Europese Unie. De gedachtevorming over het platteland en haar kernen zijn gekanteld. Nu nog het beleid formuleren en daaraan uitvoering geven.

Sociale cohesie
De leefbaarheid in Megen wordt gedragen door de sociale cohesie onder haar bewoners. De familiaire verbanden en de sociale structuur van de bewoners, de gemeenschapszin en
onderlinge hulpvaardigheid zijn de kernelementen. Een evenwichtige leeftijdsopbouw van de bevolking is essentieel voor het voortbestaan van een gezonde sociale cohesie.

De mate van leefbaarheid wordt daarnaast bepaald door een reeks van onderling samenhangende factoren.

Onderlinge samenhang
Wij willen in dit stadsplan vooral duidelijk maken, dat verschillende deelterreinen invloed op elkaar uitoefenen. Als er geen woningen worden gebouwd voor starters zullen starters elders gaan wonen, wat na een aantal jaren zichtbaar wordt in kleinere klassen op de basisschool. De school komt op haar beurt in de problemen. Als voorzieningen verdwijnen brengt dat niet alleen bewoners, die daar op zijn aangewezen in de problemen, maar verdwijnt er ook werkgelegenheid. Als de bedrijvigheid daalt, heeft dat niet alleen een negatieve invloed op de werkgelegenheid, maar ook op het verenigingsleven (bijv. sponsoring en andere vormen van ondersteuning).

Het is precies dit, dat ons inspireerde om het Stadsplan voor Megen te ontwikkelen.

Wij hebben de verschillende aspecten van het wonen en leven in Megen in kaart gebracht en wij doen voorstellen voor een groot aantal concrete beleidsinspanningen. Al deze suggesties zullen in de normale democratische besluitvorming verder op hun waarde en uitvoerbaarheid beoordeeld moeten worden.

Algemeen erkend is, dat er te weinig woningen zijn. De “gezinsverdunning” is een ontwikkeling, die ook in Megen plaatsvindt. Om hetzelfde aantal inwoners te houden zijn er steeds meer woningen nodig, voor starters, voor ouderen, voor aan huis gebonden beroepen. De enquete van de dorpsraad heeft dat zeer inzichtelijk gemaakt. Minder bekend is, dat er flink wat bedrijvigheid heerst in Megen, het aantal bedrijven neemt toe, ondanks het verdwijnen van winkels en slagers. Bedrijvigheid is onlosmakelijk verbonden met leefbaarheid, werkgelegenheid en inkomen. Het alternatief is een slaapstad.

Duidelijk is ook, dat de verhouding “stad en platteland” duidelijk aan het veranderen is. Een
levend platteland is recreatieruimte voor de stedelijke bewoners. Nu de uiterwaarden tot
natuurgebieden worden ontwikkeld, biedt dat -in samenhang met de historische kern van
Megen- volop kansen voor de inwoners van Megen.

Wij hebben daarbij geen massa-toerisme voor ogen, maar recreanten, die juist voor de historische kern en voor de natuurontwikkeling komen. Ze bezorgen weinig overlast en bieden wel kansen voor economische activiteiten, werk en inkomen. Om diezelfde reden ontwikkelt zich in Megen de “kunst sector”.

Wat wij duidelijk willen maken is, dat Megen niet wijk XIII van Oss is, maar een levensvatbare, op zichzelf staande gemeenschap, die specifiek beleid nodig heeft om op lange termijn leefbaar te blijven.

De onderlinge gebondenheid van vroeger wordt vervangen
door onderlinge verbondenheid

Megen: Parel aan de Maas

Megen verkreeg stadsrechten in 1357

Megen wordt al bewoond sinds de ijzertijd blijkens vondsten op de stroomrug.